zbiornik zaporowy z zabytkową zaporą i mostem
Jezioro Pilchowickie to zbiornik zaporowy na rzece Bóbr, leżący w gminie Wleń na Dolnym Śląsku, u podnóża Gór Kaczawskich. Jego rozpoznawczym znakiem jest zabytkowa zapora oraz stalowy wiadukt kolejowy, który przecina dolinę wysoko nad wodą. Powierzchnia jeziora wynosi około 240 hektarów, długość sięga około 7 kilometrów, a głębokość dochodzi do 40-47 metrów.
Bezpośrednim powodem budowy zapory była katastrofalna powódź na Bobrze z 1897 roku, która spustoszyła dolinę rzeki. Decyzję o budowie zbiornika retencyjnego podjęto w 1900 roku, a projekt przygotowali Otto Intze i Curt Bachmann. Zaporę wznoszono w latach 1902-1912 - ma 62 metry wysokości i 290 metrów długości w koronie, a w chwili ukończenia była największą zaporą kamienno-betonową w Europie. Uroczyste otwarcie odbyło się 16 listopada 1912 roku z udziałem cesarza Wilhelma II. Zbiornik od początku pełnił podwójną rolę: chronił dolinę przed powodzią i zasilał elektrownię wodną wybudowaną przy zaporze.
Nad jeziorem wznosi się także stalowy wiadukt kolejowy, jeden z charakterystycznych elementów krajobrazu doliny Bobru. Most zniszczono w maju 1945 roku, a odbudowany został oddany do użytku w listopadzie 1946 roku. Dziś jest wpisany do rejestru zabytków.
Brzegi Jeziora Pilchowickiego są w większości strome i nie ma przy nich wyznaczonych plaż, dlatego kąpiel w zbiorniku jest odradzana. Zamiast pływania warto wybrać się na spacer po koronie zapory - jest ona dostępna bezpłatnie i stanowi popularny punkt widokowy na jezioro oraz dolinę Bobru. Z pobliskiej stacji Pilchowice Zapora prowadzą też trasy piesze i rowerowe wzdłuż doliny.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się