Miejsce pruskiego fortu z 1778/1779 roku pod Kłodzkiem, po którym nie zachowały się żadne pozostałości.
Fort w Szalejowie Górnym to miejsce jednej z niewielu bitew, jakie w XVIII wieku rozegrały się na ziemi kłodzkiej, choć dziś po samym forcie nie zostało nic, co dałoby się zobaczyć.
Fort zbudowały wojska pruskie na przełomie 1778 i 1779 roku, w czasie wojny o sukcesję bawarską. Był to obiekt drewniano-ziemny, pomyślany jako przeszkoda utrudniająca marsz nieprzyjaciela, a nie samodzielna twierdza zdolna do długiej obrony.
17 stycznia 1779 roku fort zaatakowały wojska austriackie pod dowództwem feldmarszałka Dagoberta Sigmunda von Wurmsera. Broniła go sześćdziesięcioosobowa załoga pod dowództwem kapitana Capellery. Obrońcy skutecznie opóźnili natarcie i uniemożliwili Austriakom szybki szturm na pobliską twierdzę kłodzką, choć sam fort ostatecznie skapitulował. Był to jedyny fort ziemi kłodzkiej poza twierdzami, który wykorzystano w rzeczywistych działaniach wojennych.
Obronę fortu opisał z uznaniem sam Fryderyk II Wielki w swoich pamiętnikach. Epizod trafił także do ówczesnych traktatów fortyfikacyjnych i miał wpływ na późniejsze niemieckie budownictwo obronne.
Po forcie nie zachowały się żadne widoczne pozostałości. Za jego przypuszczalną lokalizację uznaje się wzgórze nad miejscowym cmentarzem w Szalejowie Górnym. Miejsce nie jest oznakowane ani przygotowane do zwiedzania - to punkt historyczny bez fizycznego obiektu do obejrzenia.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się