Bomsori Kim (skrzypce) i Rafał Blechacz (fortepian) zagrają wspólny recital z programem czterech sonat i utworów na skrzypce i fortepian: Debussy’ego, Paderewskiego, Francka i Szymanowskiego.
Rafał Blechacz zdobył złoty medal Konkursu Chopinowskiego w 2005 roku. Południowokoreańska skrzypaczka Bomsori Kim zwróciła na siebie uwagę występem w Konkursie Wieniawskiego w 2016 roku. Wkrótce potem artyści zaczęli razem koncertować i nagrali album wydany przez Deutsche Grammophon.
W programie znalazły się:
Koncert otworzy krótka Sonata g-moll Claude’a Debussy’ego, późne dzieło ukończone w 1917 roku. Kompozytor początkowo był z niej dumny, lecz szybko zmienił zdanie. W liście do przyjaciela nazwał ją „dokumentem i przykładem tego, co może stworzyć chory człowiek w czasie wojny”. Z perspektywy czasu te słowa uznano za niesprawiedliwe, bo utwór o subtelnej kolorystyce i migotliwej fakturze prędko zdobył uznanie wykonawców i publiczności. Sonata a-moll op. 13 Ignacego Jana Paderewskiego powstała w latach osiemdziesiątych XIX wieku i została zadedykowana hiszpańskiemu skrzypkowi Pablowi de Sarasatemu. Paderewski jest pamiętany głównie jako wirtuoz fortepianu, ale komponował także na inne instrumenty. Wielu badaczy uważa to dzieło za najwybitniejszy utwór z jego wczesnego okresu. Utrzymane jest w romantycznej stylistyce, z śpiewnymi melodiami i silnymi emocjami.
Sonata A-dur Césara Francka, skomponowana w 1886 roku, należy do najpopularniejszych przykładów gatunku. Powstała jako prezent ślubny dla belgijskiego wirtuoza Eugène’a Ysaÿe’a. Autor nie był na ślubie, który odbył się we wrześniu tego roku w Arlon, ale poprosił wspólnego przyjaciela, Charles’a Bordesa, o dostarczenie manuskryptu panu młodemu. Ysaÿe zapoznał się z partyturą i poprosił o wspólne wykonanie bratową Bordesa, pianistkę Marie-Léontine Bordes-Pène. Sonata zabrzmiała jeszcze tego samego wieczoru na przyjęciu weselnym, a publiczna premiera odbyła się w grudniu. Ysaÿe do końca życia pozostał gorącym propagatorem utworu. Program zamknie Nokturn i Tarantella op. 28 Karola Szymanowskiego, napisane wiosną i latem 1915 roku w majątkach przyjaciół kompozytora w Zarudziu i Ryżawce. To lekki, pełen wdzięku i humoru utwór, który w pastiszowy sposób nawiązuje do tradycji salonowej wirtuozerii. Pierwsza część przywodzi na myśl muzykę hiszpańską i cygańską, a druga jest stylizacją namiętnego włoskiego tańca, który według ludowych wierzeń wykonywano po ukąszeniu przez tarantulę.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się