Jedno z najstarszych muzeów archidiecezjalnych w Polsce przy Placu Katedralnym, ze zbiorami sztuki sakralnej z czasów piastowskich Śląska.
Muzeum Archidiecezjalne we Wrocławiu, założone w 1898 roku, to jedno z najstarszych muzeów archidiecezjalnych w Polsce. Mieści się przy Placu Katedralnym na Ostrowie Tumskim, w budynku dawnego Domu Kapituły, i gromadzi bogaty zbiór sztuki sakralnej ze Śląska.
Muzeum utworzono, żeby ratować sztukę sakralną zagrażaną przez remonty kościołów i pruską sekularyzację, która od 1810 roku doprowadziła do zniszczenia wielu klasztorów na Dolnym Śląsku. Pierwszym dyrektorem placówki, w latach 1898-1918, był ksiądz Josef Jungnitz, śląski historyk, który zajął się wyborem eksponatów do budynku diecezjalnego archiwum. Pierwszą wystawę otwarto w 1903 roku, w gotyckiej sali z 1520 roku, ze sklepieniem krzyżowym i ciężkimi filarami, którą przypuszczalnie wznieśli ci sami rzemieślnicy, co wrocławski ratusz.
Siedziba muzeum ma korzenie sięgające 1382 roku. Za czasów biskupa Jana V Thurzo, który sprawował urząd w latach 1464-1520, budynek przeszedł renesansowy remont, po którym pozostał portal z herbem biskupim, datowany na 1527 rok.
Podczas drugiej wojny światowej ówczesny dyrektor Kurt Engelbert ewakuował zbiory w 1942 roku do kilku miejscowości na Śląsku. Część eksponatów zaginęła bezpowrotnie, w tym dzieła Łukasza Cranacha starszego i unikatowa kolekcja numizmatyczna. Muzeum formalnie otworzono ponownie 16 lipca 1947 roku, przy okazji wystawy poświęconej Ziemiom Odzyskanym. Placówkę zamknięto około 2014 roku z powodu zagrożenia pożarowego, a od 2021 roku prowadzono gruntowny remont, po którym muzeum ponownie otwarto w grudniu 2024 roku.
Kolekcja liczy ponad 6000 eksponatów. Wśród rzeźb są romańskie figury kamienne z około 1160 roku, gotyckie zworniki i głowice, alabastrowe prace z XVI wieku oraz drewniane pietà, tryptyki i wizerunki Madonny z XIV-XVI wieku. W malarstwie warto zwrócić uwagę na obraz "Chrystus w tłoczni win" z 1486 roku, skrzydła ołtarzowe ze świętymi oraz "Madonnę pod jodłami" Łukasza Cranacha starszego z 1510 roku. Zbiory metaloplastyki obejmują kielichy z lat 1400-1634, monstrancje w formie cylindrycznej wieży, relikwiarze, pastorały i naczynia liturgiczne. Wśród tkanin znajdują się fragmenty przypisywane świętej Jadwidze z około 1250 roku oraz haftowane ornaty i jedwabne szaty z XVI-XVIII wieku sprowadzane z Europy Zachodniej. Dział starożytności pokazuje zabytki z neolitu i epoki brązu, wczesnochrześcijańskie płaskorzeźby, egipską mumię z III-II wieku p.n.e., tabliczki klinowe, najstarszy w Polsce dzwon "Świętosław" z 1300 roku oraz średniowieczną skrzynię archiwalną z 1455 roku. Muzeum prowadzi też bibliotekę liczącą ponad 500 woluminów oraz organizuje koncerty w cyklu "Muzyka wśród zabytków".
Muzeum sąsiaduje z archikatedrą św. Jana Chrzciciela oraz Placem Katedralnym, przy którym stoi. W okolicy znajduje się też Zamek na Ostrowie Tumskim oraz łącząca wyspę z resztą miasta Kładka Muzealna, prowadząca w stronę Muzeum Narodowego.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się