Gotycka katedra w Świdnicy z XIV wieku, z najwyższą wieżą na Śląsku i barokowym wyposażeniem Johanna Riedela.
Katedra świętego Stanisława i świętego Wacława w Świdnicy to gotycki kościół przy placu Jana Pawła II, jeden z najważniejszych zabytków miasta. Świątynia pełniła pierwotnie funkcję kościoła parafialnego, a od 25 marca 2004 roku jest katedrą diecezji świdnickiej.
Budowę obecnego kościoła rozpoczęto w 1330 roku z polecenia księcia świdnickiego Bolka II, po pożarze wcześniejszej, drewnianej świątyni. Według przekazu to sam książę położył kamień węgielny. Kościół rozbudowano około 1400-1410 roku, a po kolejnym pożarze w 1532 roku odbudowę zakończono w 1546 roku.
W latach 1561-1629 z kościoła korzystali ewangelicy. Od 1662 roku świątynię przejęli jezuici, którzy na przełomie XVII i XVIII wieku przebudowali wnętrze w stylu barokowym. Po kasacie zakonu jezuitów budynek pełnił od 1757 do 1772 roku funkcję magazynu zboża. Kolejna renowacja, przeprowadzona w latach 1893-1895, kosztowała budowlę część oryginalnych elementów architektonicznych.
Bullą „Totus Tuus Poloniae Populus” papieża Jana Pawła II z 25 marca 2004 roku powołano diecezję świdnicką, a kościół podniesiono do rangi katedry. Rozporządzeniem prezydenta RP z 2017 roku katedra została wpisana na listę Pomników Historii.
Późnogotycka, trójnawowa bazylika ma dominującą wieżę o wysokości 101,21 metra, obecnie najwyższą na terenie całego Śląska i szóstą co do wielkości w Polsce. Wieża liczy pięć kondygnacji, a jej ośmioboczny szczyt wieńczą figury świętych patronów. Fasada zachodnia ma cztery portale z piaskowcowymi rzeźbami przedstawiającymi Marię z Dzieciątkiem, dwunastu apostołów oraz świętych Stanisława i Wacława, wykonanymi w 1427 roku, a po bokach symbole ewangelistów.
Nawa główna ma 71 metrów długości, 10 metrów szerokości i 25 metrów wysokości, a cała trójnawowa budowla ma 27 metrów szerokości. Przy nawach bocznych znajduje się sześć kaplic, a pod prezbiterium dwunastoboczna kaplica podnosząca poziom ołtarza głównego, rozwiązanie rzadkie w kościołach gotyckich. Sklepienie gwiaździste wspiera się na okrągłym filarze ze zbiegającymi się w nim żebrami. Ściany nawy głównej zdobią siedemnastowieczne obrazy olejne oraz rzeźby świętych w niszach.
Większość barokowych rzeźb i ołtarzy, powstałych w latach 1644-1776, wykonał Johann Riedel. Jego dziełem jest ołtarz główny z figurą Marii z Dzieciątkiem pod baldachimem wspartym na siedmiu kolumnach, a także ambona z 1698 roku. Z okresu średniowiecza zachował się gotycki poliptyk z 1492 roku ze sceną zaśnięcia Marii, przypisywany uczniowi Wita Stwosza, oraz Pieta z około 1420 roku. Wielkie organy zdobi rzeźbiona „Orkiestra Niebiańska” Georga Leonharda Webera z lat 1704-1710. Na dziedzińcu kościelnym stoi kolumna świętego Floriana z 1684 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się