Kościół i klasztor Sercanów białych w Polanicy-Zdroju, założony w 1927 roku w dawnym zajeździe, dziś też dom rekolekcyjno-wypoczynkowy.
Kościół Chrystusa Króla i klasztor Sercanów białych w Polanicy-Zdroju to rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Polanica-Zdrój diecezji świdnickiej oraz klasztor zgromadzenia sercanów białych, macierzysty dom Prowincji Polskiej.
Klasztor założono 12 maja 1927 roku z inicjatywy Ojców Prowincji Niemieckiej. Przełożony prowincji kupił od gospodarza pana Fischera zajazd o nazwie "U sołtysa Sokołówki". Na zakupiony teren składały się dom mieszkalny z oberżą, drugi budynek z werandą pełniący funkcję domu gości, stodoły oraz około 40 mórg ziemi.
Wspólnota zakonna szybko się rozrastała, w 1932 roku mieszkało w niej prawie 15 zakonników. W sumie w latach 1927-1946 do wspólnoty "Chrystus Król" należało 35 współbraci, 22 ojców i 13 braci. Większość ojców uczyła w prowadzonej przy klasztorze szkole misyjnej, część zajmowała się też duszpasterstwem. Szkołę założono na Wielkanoc 1928 roku, uczyło się w niej wtedy 8 uczniów przygotowywanych do wstąpienia do zgromadzenia. Władze hitlerowskie zlikwidowały ją 31 marca 1940 roku.
W 1945 roku żołnierze Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego spustoszyli i ograbili klasztor. 8 marca 1946 roku zapadła decyzja o wysiedleniu zakonników oraz miejscowej niemieckiej ludności do Niemiec Zachodnich, a niemieccy ojcowie musieli opuścić dom zakonny, który przez pewien czas stał opuszczony. Jesienią 1946 roku, na prośbę przełożonego generalnego zgromadzenia, do klasztoru przybyli pierwsi polscy sercanie, wcześniej przebywający we Francji.
W latach 1971-1973 budynek klasztoru przebudowano i odmalowano. W latach 2000-2010 jego wnętrza dostosowano do potrzeb domu rekolekcyjno-wypoczynkowego, funkcję którą klasztor pełni do dziś obok pracy duszpasterskiej.
Kilka kilometrów dalej leży Park Zdrojowy w Polanicy-Zdroju, główna atrakcja tego uzdrowiska.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się