Plac na Przedmieściu Oławskim z gmachami Starej i Nowej Rejencji, dziś siedzibą Muzeum Narodowego i Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego.
Plac Powstańców Warszawy leży w obrębie wrocławskiego Starego Miasta, w części nazywanej dawniej Wrocławskim Nowym Miastem, na Przedmieściu Oławskim. Teren między dawnymi ramionami Odry i Oławy zyskał obecny charakter dopiero po zburzeniu miejskich fortyfikacji w 1807 roku, kiedy założono Promenadę Staromiejską, a w drugiej połowie XIX wieku ruszyły tu duże inwestycje.
Przy placu stoją dwa gmachy, które dały mu dzisiejszy wygląd. Starsza Rejencja Wrocławska powstała w latach 1883-1886 według projektu Karla Friedricha Edella, nawiązującego do stylu XVI-wiecznych renesansowych pałaców niemieckich, i pierwotnie mieściła biura oraz mieszkania urzędników rejencji. Dziś w tym budynku ma siedzibę Muzeum Narodowe we Wrocławiu, a sam gmach wpisano do rejestru zabytków 24 lipca 1976 roku. Drugi budynek, Nowa Rejencja, wzniesiono w latach 1936-1939 według projektu Felixa Bräulera, G. Kühna, H. Böhma i Richarda Konwiarza. To trzykondygnacyjny, neoklasycystyczny gmach z monumentalnym portykiem, w architekturze typowej dla okresu III Rzeszy. Obecnie mieści się w nim Dolnośląski Urząd Wojewódzki.
Nazwa placu zmieniała się razem z historią miasta. Niemiecki plac nosił kolejno nazwy Holz Platz i Lessingplatz (do 1945 roku), a po wojnie funkcjonował jako plac Jana Ursyna Niemcewicza, plac Wojewódzki i plac Wojewody Stanisława Piaskowskiego, zanim w 1957 roku otrzymał obecną nazwę upamiętniającą powstańców warszawskich.
W latach 1919-1921 architekt Max Berg przygotował projekt zakładający budowę pierwszego wrocławskiego wieżowca w stylu ekspresjonistycznym, liczącego od 20 do 40 pięter, w którym miały się znaleźć między innymi ratusz i Muzeum Rzemiosł Artystycznych. Projekt nigdy nie doczekał się realizacji, a plac zachował zabudowę z przełomu XIX i XX wieku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się