Jeden z największych rynków staromiejskich Europy, z blokiem śródrynkowym mieszczącym Stary i Nowy Ratusz w centrum Wrocławia.
Rynek we Wrocławiu to średniowieczny plac targowy, dziś centralna część wrocławskiej strefy pieszej. Jest jednym z największych rynków staromiejskich w Europie, z największymi ratuszami spośród wszystkich rynków w Polsce. Plac wytyczono około 1232 roku z inicjatywy księcia Henryka Brodatego, druga lokacja miasta nastąpiła w latach 1241 i 1242 za sprawą Bolesława Rogatki, a prawną regulację przeprowadzili w 1261 roku Henryk III i Władysław. Pierwotnie Rynek mierzył 600 na 480 stóp, dziś jego wymiary to około 204 do 206 na 169 do 170 metrów, a cała powierzchnia zajmuje 3,64 hektara, podzielona na 36 równych działek rozłożonych między pierzejami.
Według ustaleń Olgierda Czernera pojęcie Rynku obejmuje cały teren placu wraz z elementami architektonicznymi oraz zabudowę otaczającą go z czterech stron. Ze względu na trudność w ustaleniu granic dawnych posesji przyjmuje się, że obszar ten wyznaczają ulice Ofiar Oświęcimskich, Szewska, Igielna i Kiełbaśnicza. Rynek tworzy układ urbanistyczny wspólnie z leżącym po przekątnej placem Solnym oraz placem przy kościele świętej Elżbiety.
Centralną część placu zajmuje blok śródrynkowy, skręcony o 7 stopni w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Składa się ze Starego Ratusza, Nowego Ratusza oraz kamienic, a jego wnętrze przecinają wąskie uliczki: Przejście Garncarskie, Przejście Żelaźnicze i ulica Sukiennice, a także Zaułek Jerzego Grotowskiego. Dawniej stały tu też inne budynki handlowe: Sukiennice, wzmiankowane jeszcze przed najazdem mongolskim, rozebrano w latach 1821 do 1824. Kramy Bogate, znane od 1242 roku, murowano od 1373 roku. Kramy Płócienników liczyły 38 stanowisk i są dokumentowane od 1299 roku, a Smatruz, działający od 1273 roku, mieścił 32 stragany z pieczywem. Mała Waga powstała w latach 1521 i 1522 do ważenia towarów, a starszą od niej Wielką Wagę z czternastego wieku rozebrano w 1846 roku.
Budowę Starego Ratusza rozpoczęto w latach 1299 do 1301, jego wieżę podwyższono w 1354 roku, a hełm otrzymała w 1559. Neogotyckie elementy, w tym dwanaście posągów na elewacji południowej, dodano w latach 1890 i 1891. Przez wieki Stary Ratusz był siedzibą władz miejskich i sądu. Zmieniło się to w latach 1860 do 1863, gdy według projektu Augustusa Stülera wybudowano Nowy Ratusz. To właśnie tam mieści się dziś gabinet prezydenta Wrocławia i odbywają się posiedzenia Rady Miasta.
Na miejscu dawnej Wielkiej Wagi w 1846 roku stanął pomnik Fryderyka II autorstwa Augusta Kissa. Pomnik Aleksandra Fredry, dzieło Leonarda Marconiego, przeniesiono ze Lwowa w 1946 roku i ustawiono na Rynku w 1956. Na placu stał też piaskowcowy pręgierz z 1492 roku, zniszczony w 1945 i zrekonstruowany w 1985. Dzisiejszą fontannę na Rynku zaprojektował w 2001 roku Alojzy Gryt.
W 1945 roku zniszczeniu uległo ponad 60 procent zabudowy placu, zachowało się jedynie 17 budynków. Decyzję o odbudowie podjęto w 1953 roku, a do 1955 roku zrekonstruowano większość kamienic: 24 odtworzono, 11 odbudowano, a 13 wyremontowano. Ostatnią z kamienic, „Pod Złotym Psem”, odbudowano dopiero w latach 1992 do 1994.
Do Rynku prowadzi dziesięć ulic, po dwie w każdym narożniku. Od strony południowo-wschodniej dochodzą ulice Świdnicka i Oławska, od północno-wschodniej Wita Stwosza i Kuźnicza, od północno-zachodniej Odrzańska i świętego Mikołaja. Do narożnika południowo-zachodniego przylega plac Solny z ulicami Ruską i Gepperta. Na pierzei wschodniej dochodzi ulica Kurzy Targ, na północnej wąska ulica Więzienna, a na południowej Przejście świętej Doroty, przechodzące w Zaułek Jerzego Grotowskiego.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się