Najstarszy zachowany pomnik Wrocławia, odsłonięta w 1694 roku barokowa statua Marii Niepokalanej na placu Katedralnym na Ostrowie Tumskim, przypisywana Sulpicjuszowi Godemu.
Statua Matki Bożej z Dzieciątkiem stoi na placu Katedralnym na Ostrowie Tumskim we Wrocławiu, przed głównym wejściem do archikatedry św. Jana Chrzciciela. To najstarszy zachowany pomnik w mieście, odsłonięty w 1694 roku.
Statua powstała z inicjatywy jezuitów jako wyraz triumfu katolicyzmu nad protestantyzmem. Autor rzeźby, wykonanej z piaskowca, formalnie pozostaje nieznany, ale za najbardziej prawdopodobnego twórcę uznaje się niderlandzkiego rzeźbiarza Sulpicjusza Godego. Dzieło jest wolne od wpływów szkoły praskiej, typowych dla innych śląskich zabytków tego okresu, i prawdopodobnie zamówiła je kapituła katedralna u artysty wykształconego na wzorach włoskich.
Na postumencie, w kontrapoście, stoi postać Marii Niepokalanej w aureoli z siedmioma gwiazdami, ubrana w mocno udrapowaną szatę. Na rękach trzyma nagie Dzieciątko Jezus, które prawą ręką udziela błogosławieństwa. Lewą stopą Maria opiera się na globie ziemskim, jednocześnie depcząc węża, symbol grzechu i herezji. Dolna część cokołu jest pozbawiona ozdób i zakończona profilowanym gzymsem, górna zaś łukowato zwęża się ku górze. Na przedniej ścianie cokołu widnieje łacińska inskrypcja fundacyjna z datą 1694, a pozostałe pola cokołu zdobi płaskorzeźbiony ornament kwiatowy. Pomnik otacza balaskowa balustrada.
W 1945 roku, podczas działań wojennych, posąg został uszkodzony. Odrestaurowano go w 1953 roku, uzupełniając ubytki, a zniszczoną głowę Marii zrekonstruowała krakowska rzeźbiarka Jadwiga Horodyska. Wtedy pod łacińską inskrypcją dodano polską modlitwę: „Królowo Pokoju, módl się za nami”. Kolejna renowacja miała miejsce w 1992 roku. W listopadzie 2009 roku posągowi odpadła głowa, którą przywrócono na miejsce 8 grudnia tego samego roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się