Niewielki plac na osiedlu Gajowice we Wrocławiu, noszący imię pisarza Icchoka Lejba Pereca, z historią sierocińca i szkoły żydowskiej.
Plac Icchaka Lejba Pereca leży na osiedlu Gajowice, w trójkącie wyznaczonym przez ulice Żelazną, Icchaka Lejba Pereca i Szczęśliwą. To niewielki, spokojny plac śródmiejski, w którym warstwy historii widać wyraźniej niż na niejednym większym wrocławskim placu, choć samą przestrzeń łatwo minąć bez zatrzymania.
Plac zmieniał imię kilka razy. Do 1906 roku nosił nazwę Rhedigerplatz, potem do 1945 roku funkcjonował jako Rehdigerplatz - na cześć Thomasa Rehdigera, założyciela wrocławskiej Biblioteki Miejskiej. Po wojnie, do 1951 roku, obowiązywała nazwa plac Zbożowy, następnie plac Leona Pereca, a od lat osiemdziesiątych XX wieku plac nosi imię Icchoka Lejba Pereca - polskiego i żydowskiego pisarza, poety i dramaturga, jednego z klasyków literatury jidysz i hebrajskiej.
Sam plac wytyczono w 1903 roku, w oparciu o plan regulacyjny z 1895 roku, a otaczające go kamienice powstały do 1910 roku - część z nich zachowała się do dziś w pierzejach północnej i wschodniej. W latach 1907-1909 przy placu, według projektu Paula i Richarda Ehrlichów, wzniesiono sierociniec żydowski, prowadzony przez Związek dla Wychowania Dzieci Żydowskich. Od 1920 roku działała tam szkoła żydowska, po wojnie przemianowana na szkołę podstawową imienia Szolema Alejchema, a od 1998 roku mieści się w tym miejscu Szkoła Lauder Etz-Chaim.
Okolica placu została w dużej mierze odbudowana w latach sześćdziesiątych XX wieku, w ramach powojennego osiedla Gajowice - powstał wtedy między innymi wieżowiec z 1964 roku, a w latach 1992-1995 dobudowano zespół mieszkalno-usługowy. W latach osiemdziesiątych plac był miejscem licznych demonstracji i starć z milicją, między innymi 13 i 28 czerwca oraz 31 sierpnia - z powodu używanego wtedy gazu łzawiącego mieszkańcy nazywali go potocznie „Gaz placem".
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się